دوستت دارم

آری!قطعا دوستت دارم...

وگرنه در وطنی غمین و غارت شده

چه می کنم؟!

من

من دلم گرفته

هرچه می روم نمی رسم!

ردپای دوست

کوچه باغ عشق

سایبان زندگی کجاست؟

سهراب سپهری

لحظه ها می گذرد

آنچه بگذشت نمی آید باز

قصه ای هست که هرگز دیگر

نتوان شد آغاز.....

وفاداری

وفاداری یک صفت لعنتی بود که مدتها طول کشید تا از شرش خلاص شوم.

دارا بودن این صفت یک نفرین ابدی ست,

صفتی که اصلن درخور ستایش نیست,

بلکه مستوجب ترحم است...

نگرانم !
برای روزهایی که می آیند تا از تو تاوان بگیرند و تو را مجازات کنند !
نگرانم !برای پشیمانی ات ،زمانی که هیچ سودی ندارد !
نگرانم !.. برای عذاب وجدانت،که تو را به دار می کشد و می کُشد !
روزگاری رنج تو رنجم بوداما روزها خواهند گذشت ...
و تو،آری توآنچه را به من بخشیدی ..ز دست دیگری باز پس خواهی گرفت !
و آنچه که من به تو بخشیدم ، هیچگاه نخواهی یافت !

 

 

 

هوس

و چه بي رحمانه
بر باد دادي تماميت من را
با تلنگري از عشق....
و چه بي شرمانه
عريان كردي احساس من را
با بوسه اي سرشار از معصوميت....
ولي حيف
نه در تو عشقي بود...
نه در بوسه هايت معصوميتي...
فقط هوس بود ...
هوس..

 

 

عشق

آدم ها یک بار عمیقاً عاشق می شوند
چون فقط یک بار نمی ترسند که همه چیز خود را از دست بدهند ...
اما بعد از همان یک بار،
ترس ها آنقدر عمیق می شوند
که عشق دیگر دور می ایستد .

مرگ

بدترین حالت ماجرا این است

که

طاقتمان تمام شود و به روی خودمان نیاوریم

و تا زمان مرگ ادامه دهیم...

خیلی ها اینطور زندگی می کنند.

دست انداز کم طاقتی را رد کرده اند

و افتاده اند توی سرازیری عادت!

چه كسی خواهد دید

 

چه كسی خواهد دید

                   مردنم را بی تو ؟

بی تو مردم ، مردم

گاه می اندیشم

             خبر مرگ مرا با تو چه كس می گوید ؟

آن زمان كه خبر مرگ مرا

               از كسی می شنوی ، روی تو را

                                     كاشكی می دیدم

شانه بالازدنت را

                  بی قید

و تكان دادن دستت كه

                       مهم نیست زیاد

                           و تكان دادن سر را كه

                                          عجب !‌عاقبت مرد ؟

                                           افسوس
كاشکی می دیدم

 

من به خود می گویم:

" چه كسی باور كرد

                     جنگل جان مرا

                           
                                      آتش عشق تو خاكستر كرد ؟ "

محض رضای عشق

تاریک کوچه‌های مرا آفتاب کن 
با داغ‌های تازه، دلم را مجاب کن 

ابری غریب در دل من رخنه کرده است 
بر من بتاب، چشم مرا غرق آب کن 

 ای عشق ای تبلور آن آرزوی سبز 
برخیز و چون سکوت، دلم را خطاب کن 

ای تیغ سرخ زخم، کجا می‌روی چنین 
محض رضای عشق، مرا انتخاب کن 

ای عشق، زیر تیغ تو ما سر نهاده‌ایم 
لطفی اگر نمی‌کنی، اینک عتاب کن